28 maart 2013

de krukjes van ai weiwei

Vorige week was ik bij de prachtige expositie 'Nordic Art' in het Groninger Museum en tot mijn grote verbazing en verrassing kwam ik daar het volgende beeld tegen in een andere vleugel van het museum....

 
Het is het beeld 'grapes' van Ai Weiwei
 
Wat je al niet met krukjes kunnen doen. Vooralsnog blijven krukjes ook één van mijn favoriete onderwerpen om mee te werken......
 
Hieronder een beschrijving van  het kunstwerk én de in China omstreden kunstenaar...
 
 
Grapes
 
Gezien het belang van Ai Weiwei, de enorme diversiteit van zijn oeuvre, en de band die het museum met hem heeft, wilde het Groninger Museum graag een tweede werk van hem verwerven. De nu aangekochte sculptuur Grapes vertegenwoordigt een ander belangrijk deel van zijn oeuvre, namelijk dat waarin hij werkt met antieke meubels.
Ai Weiweis waardering voor Chinees antiek begon in 1993, toen hij na een verblijf van twaalf jaar in New York weer terugkeerde naar zijn geboorteland. Hij verbaasde zich erover hoe gemakkelijk zijn landgenoten hun oude spullen weggooien. Op rommelmarkten kwam hij veel bijzondere oudheden tegen waar niemand meer belang aan hechtte. Vanaf dat moment begon hij elementen uit de Chinese cultuur op een creatieve, fantasievolle en provocerende manier tot nieuwe kunstwerken te transformeren. Zo liet hij sierlijke antieke tafels verzagen en op vernuftige wijze weer zo in elkaar zetten dat het leek of ze een eigen leven gingen leiden. Sommige tafels staan bijvoorbeeld met twee poten op de grond en met twee tegen de muur, alsof ze naar boven proberen te lopen.
Behalve kostbaar ogend antiek gebruikt Ai Weiwei ook traditionele Chinese meubels die eeuwenlang door mensen uit de lagere klassen werden gebruikt, zoals de krukjes die in Grapes zijn verwerkt. De krukjes zijn allemaal van hetzelfde type, maar elk heeft ook zijn eigen ‘verhaal’. Zonder dat er een spijker aan te pas is gekomen, zijn ze met dezelfde traditionele technieken aan elkaar verbonden als waarmee de krukjes ooit werden gemaakt. In die zin staat dit werk ook symbool voor de dynamiek van het moderne China: steeds meer individuen proberen los te komen van de van bovenaf opgelegde ‘harmonie’, maar hun bewegingsruimte is nog steeds heel beperkt.
 
Met genereuze steun van het Mondriaan Fonds en de BankGiro Loterij kon in 2012 de sculptuur Grapes van Ai Weiwei worden aangekocht. De Chinese kunstenaar Ai Weiwei (Beijing, 1957) is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de meest vooraanstaande en invloedrijke kunstenaars ter wereld. Tot zijn bekendste projecten behoren het ontwerp van het Olympisch Stadion van Beijing en de installatie Sunflower Seeds in de Tate Gallery in Londen (2010/2011), waarvoor hij honderd miljoen zonnebloempitjes van porselein liet maken door 1600 Chinese ambachtslieden.
 
Ai Weiwei manifesteert hij zich ook als sociaal activist en criticaster van de Chinese overheid. Zo distantieerde hij zich in de aanloop naar de Olympische Spelen (2008) van het stadion nadat hij merkte dat de Spelen China niet de verwachte openheid zouden brengen. Hij publiceerde ook een onderzoek naar de aardbeving in mei 2008 in Sichuan, waarbij veel slecht gebouwde schoolgebouwen waren ingestort en duizenden scholieren waren omgekomen. De Chinese autoriteiten probeerden dit zoveel mogelijk in de doofpot te stoppen. In de afgelopen jaren ondervond Ai Weiwei in toenemende mate tegenwerking en repressie vanuit de Chinese overheid. Zo zat hij in 2011 onder meer enkele maanden gevangen. Wereldwijd was er aandacht voor deze arrestatie en werd om zijn vrijlating gevraagd.
 
Bron: Groninger Museum

7 maart 2013

De stapelkrukjes

Als ik weer de kop lees op de Hemafolder : "Het zijn weer stapelgoed weken", ontkom ik er niet aan om weer even terug te denken aan de gestapelde krukjes, die ik voor de expositie 'Volle Bak' in de Blokhuispoort maakte.
Na her en der krukjes verzameld te hebben, vereeuwigde ik ze met schroeven en houtlijm aan elkaar.
Zes krukjes, die zo lijkt het, willekeurig gestapeld zijn...maar zo was het niet. Want de krukjes moesten wel in balans blijven en ze rusten uiteindelijk maar op 1 krukje. Dat was even goed uitmikken.....met twee man zetten we ze aan elkaar....want ergens kwam ik handen te kort.
Vervolgens diende het volgende probleem zich aan...het vilten.
Hoe ga je zoiets in 1 keer aan elkaar vilten? Maar daar had ik gelukkig van tevoren over nagedacht.
De krukjes kwamen plat op de tafel te liggen. Op de tafel had ik mijn 'lekbak'(oftewel een lekbak voor onder de wasmachine) neergelegd en boven die lekbak vilte ik steeds 1 of  2 krukjes per dag.
Daarna met 2 man de stapelkrukjes in de douche gezet en daar goed uitgespoeld en laten uitlekken.
Nadat deze  droog waren, de laatste dingetjes afgewerkt en klaar was het...
Maar er moest nog een foto gemaakt worden voor de flyer en de poster.
Nu leek het mij wel leuk om deze bovenop de zeedijk te maken. Wie verzint het....waarom niet gewoon in de achtertuin...
Dus hup...de krukjes in de auto en het gezin erbij....
Bovenop de dijk, de schapedrolletjes ontwijkend, werden de krukjes neergezet.
Het waaide wel hard, maar ze bleven staan. Soms liggend op mijn buik, maakte ik vanuit alle hoeken foto's om daaruit de mooiste te sorteren.
Het leek allemaal goed op het kleine schermpje van mijn camera.
Dus weer naar huis. Daar meteen de foto's op groot scherm bekeken en toen bleek dat het licht op de ene foto heel mooi over de krukjes viel, maar de krukjes vanuit een andere hoek veel beter uitkwamen.
Hmmm....krukjes weer in de auto en opnieuw naar de zeedijk. En toen kwamen de wolken. Wachtend op de zon en een mooi licht, horen we ineens een knal....de krukjes waren door de harde wind omgewaaid en hadden een flinke smak gemaakt....oeps!
Gelukkig leken ze het redelijk doorstaan te hebben....en daarna volgde al snel een foto, waar ik redelijk tevreden mee kon zijn....beter zou het die middag niet worden....
De krukjes hebben een maand op de expositie gestaan en ik heb er veel lovende reakties op gehad....


Daar doe je het voor en het hele verhaal vooraf, maakt dat de krukjes een verhaal voor jou krijgen dat de kijker er nooit vanaf kan zien.....gelukkig maar...kunst moet voor zichzelf kunnen spreken!


1 maart 2013

De leoluxpoef

In november belde een mevrouw op, die ik op de kerstmarkt in december 2011 had gesproken.
Zij wilde graag haar gehavende leoluxpoef laten omvilten.
Nadat zij met de poef in de winkel was geweest en de wol gekozen en besteld was, kon ik er mee aan de slag. De eigenaresse was blij verrast...
Het resultaat kunt u hieronder zien: